یا ایها العزیز

روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه

پی نوشت:

1. بطواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند           که برون در چه کردی که درون خانه آیی؟

2. یَا أَیُّهَا الْعَزِیزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْکَیْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَیْنَآ إِنَّ اللّهَ یَجْزِی الْمُتَصَدِّقِینَ

3. رفت دلم همچو گوی در خم چوگان دوست    وه که ز من برگرفت رفت به قربان دوست

  
نویسنده : عباس عسکری ساری ; ساعت ٧:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/۱٤
تگ ها :