خيلی نوشته بودم اما همش پاک شد. حتما نبايد مينوشتم. حتما باز هم زيادی زرت و زورت کرده بودم. برا همين فقط قسمت تشکرش را دوباره مينويسم. اينکه شرمنده همه دوستان هستم و ممنون از هم درديشون. اميدوارم هيچوقت محتاج اين همدردی ها نشوند اما برای من خيلی آرامش بخش بود. انشالله اونايی که هنوز مادرشون در کنارشون هست خدا بهشون ببخشد و اونا هم فرصت قدرشناسی را از دست ندهند. اونهايی هم که همدرد هستند خدا مادرشون را غريق رحمت بی پايان خودش کند. بقيه باشد برای بعد.

  
نویسنده : عباس عسکری ساری ; ساعت ٩:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۸/۱٠
تگ ها :