رمضان الکریم

حق قضاوت درباره سرنوشت سعادت و شقاوت آدمها را کسی به ما نداده و از عاقبت بنی بشر جز خدا کسی خبر ندارد. فقط می شود  رفتار آدم ها را تحلیل کرد و در مورد رفتار فعلی آنها فکر کرد، آن هم اگر و فقط اگر دلیل محکمه پسندی باشد برای عبرت یا درس یا مبارزه با انحراف. البته محکمه اش از جنس محکمه برخی قضات ما نخواهد بود. در گفتن تحلیل به غیر از خود هم مجاز نیستیم مگر اینکه باز هم از همان دلایل محکمه پسند موجود باشد و چقدر این دلایل شاذ و نایابند. اما چرا حکم صادر کردن در مورد سرنوشت سعادت و شقاوت دیگران همه گیر است.

***

به خودم متعهدم به هیچ قیمتی خط کشی های تحمیلی بر جامعه را نپذیرم. واضح است که خیلی جدی تر از بسیاری از دوستان نسبت به نظرات و رفتارهای بعضی ها انتقاد و اعتراض و حتی گاها تنفر دارم و آشکارا هم مواضع خودم را در این مدت گفتم اما چیزی که نشان دهنده این باشد که سعادت من تضمین شده تر از آنهاست ندارم. پس علیرغم اینکه با دیدگاه هایشان مخالفم  و گاها از رفتارشان تا سرحد نفرت عصبانی میشوم تلاشم این است که دوستشان داشته باشم که یا همفکر من هستند یا هم دین من و یا هم نوع من و عنادشان با اعتقادات من هم از  سر جهل است.

***

دوست داشتن البته به معنی شک من در آنچه به آن اعتقاد دارم نیست. دشمنی فقط در شان ائمه کفر و نفاق است و گرنه اصحاب آن بیشتر اهل جهل اند و جاهل سزاوار دشمنی نیست.

***

هرسال چند ماهی منتظر رمضانیم. هر قدر نزدیکتر میشود  انتظارمان کمرنگتر می شود. رمضان میرسد و ما در حال و هوای دیگریم نه غرق در هوائیم. رمضان میرود و دوباره داستان تکراری تاسف که این فرصت هم از دست رفت. بیست و چند سال است که این حال ماست.  دعا کنید ذره ای از کرامت رمضان الکریم شامل حالمان شود

  
نویسنده : عباس عسکری ساری ; ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٢٤
تگ ها :