و بشر الصابرين

مرگ حق است درست. همه رفتنی هستيم درست. اما بعضی مواقع آدم زورش برسه می خواد اعتراض کنه. بيشتر که فکر ميکنه ميبينه تقدير او حکمت و حکمت او تام هست. نميدونم امتحان هست يا چيز ديگه. اما عاقلانه ترين عکس العمل آدم صبر و شکر است. فرقی نميکند که شب خواستگاری آدم باشد يا قبل از عروسي.

رضا در خوشترين روزهای زندگيش داغدار شد. پدر نعمتی است که معادلی نميشه براش يافت. هرچند دور باشه و کمتر فرصت بشه ببينيش  اما بودنش قوام و اميد هست برای فرزند. چقدر بده که اين دوتا پست اينقدر به هم نزديکند. خيلی وقت نيست که خبرهای خوب رضا را اعلام کردم. حالا بايد بگم رضای دوست داشتنی ما به سوگ پدر نشست. به همين نزديکيست مرگ و حتی نزديکتر.

خدايش بيامرزاد.

  
نویسنده : عباس عسکری ساری ; ساعت ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱/۳٠
تگ ها :