وجودی هست بی انتها. محیط بر کون و مکان و زمان. عظمت افلاک در مقابلش نیستی محض. بی نیاز بی نیاز. اما حواسش هست  بی لحظه ای درنگ به حتی یک موجود ریز ریز در یک سیاره ریز.... و حتی ریز تر ها ازاو.

موجودی هست ریز ریز در یک سیاره ریز.... . وجودش حاصل عنایت لحظه به لحظه اون وجود بی انتها. اما گاها روزها می آید و میرود و حتی برای لحظه ای حواسش به اون وجود مطلق نیست.

عجب موجودی است این دوپای دچار کمبود « خود کم مرکز هستی بیني»

  
نویسنده : عباس عسکری ساری ; ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٢/۳٠
تگ ها :