کادر

اول. اینکه معموله اگر بعد از یک تاخیر طولانی شروع میکنی باید معذرت خواهی کنی از اونایی که احتمالا اومدن تو این مدت و سر کار رفتند. خوب اگر معذرت خواهی به خاطر سر کار رفتن جماعت باشه لازمه. اما پشت این ماجرا یک خود بزرگ بینی ژيداست. به این شکل که اووه کلی آدم میان این جفنگیات مارو بخونند و اگر یک روز ننویسیم دلگیر میشن. واقعا که عجب موجودیه این « دوپا » ی نا پیدا در هستی.

به هر حال شرمنده اگر اومدید و سر کار رفتید. به خاطر ننوشتن ما یا به خاطر چرت نوشتن ما. تاخیر در عذر خواهی به خاطر عدم تشخیص موضوع بود.


دوم. تا حالا از توی دوربین نگاه کردید به یک جای نه چندان زیبا که از توی اون کادر زیبایی باور نکردنی دیده باشید. یا مثلا از توی یک آینه کوچک یا یک کادر دست ساز. اصلا تا حال رفتید جاهایی که قبلا عکس های بسیار زیبا از اون جا دیدید ام وقتی میرسید اونجا اصلا با اون تصورتون جور در نیاد. من به خودم بارها ثابت کردم که با کوچک کردن کادر از هرجایی و جماعتی میشه تصویر عالی دید. البته بعضی جاها هم هستند که کادر بازشون قشنگه. کادر را که می بندی زیبایی خاصی ندارند.
نمیدونم وقتی کادرت دیدت را تغيير ميدی قلب ماهیت صورت میگیره یا چیز دیگه هست.
اما فکر میکنم آدما و جامعه هم همینطوری باشند. کافیه زاویه دیدمون يه کم عوض بشه. اندازه کادرمون يه کم تغییر کنه، میبینیم همه آدما زیبایی های زیادی دارند.

کسی  یا جایی هست که از تمام زوایا و در تمام کادرها زیبا باشه؟

  
نویسنده : عباس عسکری ساری ; ساعت ۳:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٢/۳۱
تگ ها :