ای ايران ای سرای اميد

ما از بچگی با عشق ايران بزرگ شديم. ممکنه ايران ماها با هم يک فرقايی داشته باشه.اما اين فرقا خيلی کمه. ايران ما يک تاريخ مشترک يک فرهنگ مشترک و يک سرزمين مشترکه. اما ما هر کدوم برای اين ايران، آينده و دورنمايی خاص متصوريم. اما همون دورنما هم در يک چيز مشترکه. سربلند و پر افتخار. البته بازم تعريف هرکدوممون از سربلندی و افتخار يه چيزه. اينا خيلی مهم نيست. مهم اينه که ما چقدر حاضريم برای اين ايران و اون سربلندی هزينه کنيم.راستی با غر زدن ميشه ايران ساخت؟

مزن زشت بيغاره ز ايران زمين                 که يک شهر آن به ز ماچين و چين

من از بچگی با اين اصطلاح مام ميهن يک رابطه خاصی داشتم. راستی مادر آدم که مريض ميشه و غرغرو بايد سرش غر زد يا بايد ولش کرد رفت يا..... !؟

 

  
نویسنده : عباس عسکری ساری ; ساعت ۱:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/٦/٢٤
تگ ها :