حالا نمیر تا آقا رو ببینی

انقلابی که تکیه اش بر چنین نفس های آسمانی است هزار فتنه سبز هم بر آن کارگر نخواهد شد:

" ... 5 پسر دارد و 3 دختر. 2 پسرش که شهید شده‌اند. منصور هم که مفقودالاثر است. یعنی با برادرش اسیر شده بوده که چون برادرش مجروح بوده، می‌برندش درمانگاه و او زنده می‌ماند. اما از منصور خبری نمی‌شود. بنیاد شهید، او را شهید حساب می‌کند. اما خواهر شهید می‌گوید: «تا حالا هرکس خوابش رو دیده، شهید ندیده‌اش. گفته برمی‌‌گردم. حالا کی برمی‌گرده، نمی‌دونیم. با امام زمان برمی‌گرده یا... نمی‌دونیم. خدا می‌دونه.» تصویر منصور را که آرپیجی به دست گرفته، بزرگ نقاشی کرده و روی دیوار زده‌اند. می‌گویند صدایش را هم دارند روی سی‌دی. ظاهرا توی عراق مصاحبه‌ای کرده بوده که صدایش را گیر آورده‌اند...

دو برادری هم که زنده‌اند، مجروحند. یکی چهار بار مجروح شده. مادرش می‌گوید: «سال اولی که آقای خامنه‌ای رئیس‌جمهور شده بود، چندبار رفته بیمارستان فیروزگر عیادتش. امام رضا 2 بار شفاش داده. 8سال اسیر بوده. فلج شده بود. الآن هم عصب یه دستش قطعه. نمی‌تونه چیز سنگین بلند کنه.» عکسی از این برادر، همراه سه اسیر دیگر در اردوگاه عراق روی دیوار نصب شده. این همان برادری است که در راه آمدن به اینجاست.

برادر دیگر هم مجروح است. موجی شده، مثل مادرش. الآن در آبادان است. اما پرونده جانبازی ندارد. «هر کس بستری نشده، جزو آدم حساب نمی‌شه.» این را مادری می‌گوید که سه پسرش شهید، دو تایشان مجروح و خود و همسرش هم مجروح جنگ هستند. اما فقط یک پسرش پرونده جانبازی دارد؛ بقیه نه....

سروصدای بی‌سیم و کدهای ردوبدل شده، نشان می‌دهد که رهبر آمده. مادر هم متوجه می‌شود. می‌خواهد برود دم در برای استقبال. اما راهروی خانه آنقدر باریک است که محافظ‌ها اجازه نمی‌دهند. ناچار می‌آید توی اتاق. رهبر را که می‌بیند، دیگر از آن مادر صبور و شوخ‌طبع خبری نیست. می‌زند زیر گریه: «اللهم صل علی محمد و آل محمد. آقا بذار دورت بگردم.» و می‌گردد دور رهبر. رهبر چشمش می‌افتد به تخت: «ایشون به هوش‌اند؟»  مادر جواب می‌دهد که فقط درک می‌کند، اما هیچ حسی ندارد. رهبر چند بار با صدای بلند سلام می‌کند و بعد: «خدا ان‌شاءالله شما رو حفظ کنه. شما رو نگه داره. اجرتان بده. شهدای شما رو با پیغمبر محشور کنه.» و مادر نیز به همسرش توضیح می‌دهد: «حاجی پاشو. آقا اومده.»  و به رهبر می‌گوید: «به خونه شهدا خوش اومدین»
رهبر می‌گوید نامه را دیده که شعری داشته. بعد می‌گوید: «این رو به شما بگم. من امشب بنا نبود قم بمونم. فقط به خاطر شما موندم. البته خونه 2شهید دیگه هم رفتیم. اما من به خاطر شما موندم. برای این که بتونم شما رو ببینم» شعرش را قبل از آمدن رهبر برایم خوانده‌بود. 2بیت شعر که روی یک کاغذ چندسانتی و با مدادرنگی نوشته بود و فرستاده بود دفتر رهبری؛ توی همان حالت موجی بودنش. و حال همان تکه کاغذ، سفر رهبر را یک روز طولانی‌تر کرده بود:

«آرزو داشتم که به دیدارم بیایی
هم به دیدار من و هم شوی بیمارم بیایی
بیش یک سال است که شویم هم‌نشین تخت‌خواب است
حق من این بود به دیدار دل زارم بیایی»  .... 

 مادر ادامه می‌دهد: «به بی‌بی، حضرت معصومه گفتم بی‌بی‌جان! این عزیزت‌رو خودت بفرست خونه‌مون. قسمش دادم توروخدا آقا رو بفرست.» و رهبر می‌گوید: «همون‌ها فرستادن دیگه. همون‌ها زدن پس گردن‌مون»

فرصت می‌شود که رهبر حالی از پسرها بپرسد که مادر دوم به نفس‌نفس می‌افتد از زور گریه. مادر اول می‌گوید: «حالا نمیر تا آقا رو ببینی.» بازهم وسط گریه، همه می‌زنند زیر خنده

کاملش را از اینجا بخوانید

 

 

/ 4 نظر / 35 بازدید
رضا - ع - س

قلم العلما, . . . خدا حفظت کنه بیشتر بنویس یه کم هم با دقت بیشتر 2بار خوندم تاز بعدش مراجعه کردم به منبع اصلی تا پیام متن را کامل گرفتم

ق

ولی برای این که میزان دقت و ضریب اطمینان به تعریف و تمجیدات و ارادات میزبان رو بتونید ارزیابی کنید توجه شما رو به جمله‌ی دیگری از ایشان در همین دیدار جلب می کنم و سپس روایت خاطره ای مناسب این موقعیت: "مادر حرفش را ادامه می‌دهد: «كسی هم كه خوب كار می‌كنه، می‌گیم خدا كنه بمونه. مثل حاج‌آقا احمدی‌نژاد. می‌گیم خدا كنه این مدتی كه مونده، انقدر طولانی بشه تا بتونه همه كارایی كه لازمه انجام بده.»

ق

و اما خاطره: یک دوستی تعریف می کرد که رفتم بازار رضا کامپیوتر بخرم. در مغازه ی طرف که بزرگ هم بود صاحب مغازه خیلی ما رو تحویل گرفت. دائم از ما با عنوان مهندس یاد می کرد. مهندس! کیس‌ش این باشه؟ مهندس! کارت گرافیکش فلان باشه؟ ما هم که لیسانسمون ریاضی بود و فوقمون مدیریت پیش خودمون خوش حال شدیم که این اگر کامپیوتره رو هم تو پاچه ی ما انداخت اقلا چهار تا مهندس بهمون گفت. خلاصه ما هم خیلی با کلاس همه ی چیزایی که اورد رو خریدیم و به هم اسمبل کرد و کارتن کرد و حساب کردیم. نهایتا گفت مهندس اگر ماشین تو خیابونه بگم بیارن براتون سیستم رو تا دم ماشین. مام خوشحال گفتیم اگه لطف کنید ممنون می شم. اینجا بود که سر کرد داخل یه اتاقک گوشه ی مغازه که آبدارخونه بود و جای چای و اینها و گفت: مهندس! بیا این سیستم اقای مهندس رو ببر دم ماشینش یالله.

امیر

دوست گرامی کاش روایتهای مشابه از به اصطلاح فداکاریها و ایثارها و از خودگذشتگیهای زمان شوروی سابق بخصوص در ایام جنگ جهانی دوم و زمان استالین را می خواندید تا شباهتها را ببینید و متوجه شوید که این روشها استاندارد حکومتهای ایدئولوژیک است و واقعا مخصوص حکومتهائی که خود را الهی و دینی می خوانند نیست. در کره شمالی هم دستگاه حکومتی همین عشق و ایثار نسبت به رهبرشان را در مغز مردمشان جا می دهد. قبل از آنکه بر نقش نفس های آسمانی در حفظ حکومتها ببالید لحظه ای بیندیشید که امروز اتحاد شوروی سوسیالیستی کجاست؟